آیا یوتیوب، پناهگاه امن نخبگان شکستخورده است؟
پس از حذف کامل از صحنه رسمی قدرت، شماری از چهرههای برجسته دوران جمهوریت اکنون برای بقا در حافظه عمومی، به شبکههای اجتماعی پناه بردهاند و یوتیوب به میدان تازه رقابت سیاسی آنان تبدیل شده است.
در ادامه این روند، مجیبالرحمان رحیمی، سخنگوی پیشین عبدالله عبدالله، با راهاندازی یک کانال یوتیوبی وارد فضایی شده که بیش از آنکه رسانهای باشد، تلاشی برای بازتعریف نقش ازدسترفته سیاسی تلقی میشود.
رحیمی کانال خود را «نگاه ژرف» نام نهاده و مدعی است که بهجای خبر، به تحلیلهای علمی در حوزههای سیاست، تاریخ، جامعه و هویت میپردازد؛
ادعایی که نخستین برنامههای آن با تمرکز بر کتاب «واکاوی گفتمان رسمی شکلگیری دولت در افغانستان» همراه شده است.
این رویکرد، از نگاه ناظران، بیشتر به بازسازی مشروعیت فکری نخبگانی شباهت دارد که در آزمون حکومتداری ناکام ماندند و اکنون در قالب گفتار آکادمیک به دنبال مخاطب تازهاند.
رحیمی از مخاطبان خواسته است با نقد و نظر، این پروژه را همراهی کنند؛ در حالی که تجربههای پیشین، از جمله کانال نیمهکاره وحید عمر، نشان دادهاند حضور در یوتیوب نه سرگرمی است و نه تریبونی بیهزینه.
فعالیت در این فضا نیازمند استمرار، شفافیت و پذیرش نقدهای سخت است؛ امری که در غیاب آن، یوتیوب میتواند به قبرستان پروژههای رسانهای سیاستمداران حذفشده بدل شود، نه سکوی اثرگذاری واقعی.
